เรื่องเล่าชุมชน |

เชียงคำ, จ. พะเยา 10 มิ.ย. 64

ท่ามกลางธรรมชาติอันสดชื่นแห่ง เชียงคำ

สมัยโน้น อ.เชียงคำ ในควมรู้สึกผมไกลปานสุดหล้าฟ้าเขียว ถ้าเดินทางจากตัวจังหวัดเชียงราย ผ่านถนนราดฝุ่นผ่าน อ.เทิง และแยกขวาไปอีกร่วม 20 กม.นั่นแหละ จึงจะถึงตัวอำเภอ หากแยกซ้ายจาก อ.เทิง จะไปจรดแม่น้ำโขงที่ อ.เชียงของ เป็นระยะทางยาว 60 กม. ส่วนเส้นทางจาก อ.พะเยา นั้น จะเป็นทางเกวียนเท่านั้น

จนกระทั่งปี พ.ศ.2504 - 05 กรมทางหลวงได้จ้าง บ.เรย์มอนด์ คอนสตรัคชั่น ที่เคยสร้างถนนมิตรภาพ ช่วง จ.สระบุรี - นครราชสีมา มารับเหมาก่อสร้างถนนลูกรังอัดแน่นระหว่างเชียงราย - เทิง - เชียงของ ซึ่งระบบการทำงานของบริษัทนั้น เป็นที่เลื่องลือด้านการใช้เครื่องจักรกลอันทันสมัยเข้ามาทำงาน และจ่ายค่าแรงเป็นรายชั่วโมงแทนรายเดือน ทำให้พี่น้องชาว อ.เชียงคำ สามารถเดินทางมาติดต่อกับตัวจังหวัดได้สะดวกยิ่งขึ้น และถนนลูกรังอัดแน่นแบบนี้กลายเป็นเส้นทางมาตรฐานของกรมทางหลวงอยู่หลายปี ก่อนที่จะพัฒนาเป็นทางลาดยาง และแอสฟัลติกคอนกรีตในที่สุด

เล่าเพลินไปหน่อย หากย้อนดูภาพ จะเห็นถนนในชุมชนหมู่บ้านยังเป็นทางเกวียน ยานพาหนะที่นิยมใช้เห็นจะไม่พ้นรถจักรยานสองล้อ มีทั้งคันใหญ่ และสำหรับหนุ่มสาวที่นิยมความทันสมัย มักเรียกกันว่า "รถสปอร์ต" ใช้เบรกที่ดุมล้อ ก่อนที่จะเป็นระบบเบรกที่ขอบกงล้อเช่นปัจจุบัน หากจะทันสมัยอีกนิด เจ้าของรถจะนำผ้าพันผมกันฝุ่นผืนบางๆ มาผูกบังที่ไฟหน้ารถ สร้างความเก๋ไก๋ไม่เบาในสมัยนั้น หรือไม่ก็มีเสาติดโคมไฟเล็กๆ สีเขียว เหลือง หรือแดง ตามใจชอบ เพิ่มที่ดุมหน้า ต่อสายไฟเข้ากับไดมาโมท้ายรถ เป็นจุดเด่นในเวลาขี่ยามค่ำคืน

ความเก๋ไก๋ของผู้คนต่างจังหวัดในรุ่นพ่อแม่หรือรุ่นลุงน้าในยุคนั้นมีเพียงเท่านี้ ก่อนที่มอเตอร์ไซต์หลายรุ่น หลากราคาจะเข้ามายึดครองตลาดในเวลาต่อมา

-----------------------------

เรื่องเล่าจากคุณ Tung Inlek จากเฟสบุ๊กเพจเชียงคำรำลึก https://www.facebook.com/chiangkhamhistory

เรื่องเล่าชุมชน

หมวดหมู่